Συνάντηση Salvador Dali με Alice Cooper

Το Εγκεφαλογραφημένο Όνειρο του Νταλί και του Κούπερ σε 1000+1 λέξεις σε μορφή ηλεκτρικού μουστακιού.
~Οι Εγκεφαλοθήκες
Ο Νταλί κοιτούσε τον Cooper όπως θα κοίταζε κανείς ένα ψάρι που τραγουδά σε πέντε διαστάσεις.
– Έχετε, κύριε Alice, εγκέφαλο σαν φλογερό σαλιγκάρι, του είπε.
– Εσείς έχετε βλέμμα που στάζει μέταλλο, του απάντησε ο Alice, ενώ η κόμπρα στο μπράτσο του έκανε μορς με τα λέπια της.
Η συνάντηση έγινε σ’ ένα ημικυκλικό δωμάτιο στο μουσείο των φαντασμάτων της Γης. Εκεί δεν μπαίνει κανείς με κλειδιά ή προσκλήσεις.
Μπαίνεις μόνο αν σε καλέσει το σύμπαν μέσα από μια ανάμνηση που δεν είχες ποτέ.
Ο Νταλί είχε στήσει εκεί το πρώτο Ολόγραμμα-Κεφαλικό-Μανιφέστο, μια ανασύνταξη της λογικής με τα εργαλεία της κβαντικής παραίσθησης.
Ο Cooper ήρθε φορώντας 10 βραχιόλια από αμνησία και σκόνη. Στο ένα του μάτι είχε κολλήσει ένα δάκρυ από πλατίνα που έκλεψε από συναυλία του το 1971.
– Θέλω να σε φτιάξω, του είπε ο Νταλί.
– Δεν είμαι σπασμένος, απάντησε ο Alice.
– Δεν θέλω να σε φτιάξω ως εσένα, αλλά ως κάτι μετά από σένα.
Έτσι γεννήθηκε η ιδέα:
ο Νταλί θα δημιουργούσε το πρώτο τρισδιάστατο πορτραίτο του Εγκεφάλου του Alice Cooper.
Αλλά όχι μ’ ένα πινέλο.
Με λέιζερ.
Με αυγά φλαμένκο.
Με ρουμπίνια που τραγουδούν τα λόγια της “Ballad of Dwight Fry”.
Στο δωμάτιο επικρατούσε μια βουή από αρχειακούς ήχους:
– Μια κατσίκα μιλούσε ισπανικά,
– Ένα σαξόφωνο έβηχε,
– Κάποιος τραβούσε τα μαλλιά του χρόνου.
Ο Cooper ξάπλωσε.
Ο Νταλί γύρισε το μουστάκι του προς τη βόρεια φαντασία.
– Να μην φοβηθείς, Alice, αλλά τώρα θα δεις τον εγκέφαλό σου να τραγουδά σε τρισδιάστατη κλίμακα σουρεαλισμού.
Η εγκεφαλοθήκη άρχισε να ηχογραφεί.
Και τότε μπήκε η μύγα.
~ Η Μύγα που Έλεγε Τώρα Την Άλλη
Η μύγα δεν ήταν απλή.
Είχε φωνή.
Είχε μπάντα.
Ονομαζόταν “Έλεγα Τώρα Την Άλλη” και αποτελούνταν από 5 μικροσκοπικά έντομα με ντράμερ ένα κουνούπι που έπαιζε πάνω σε καπάκια Coca-Cola.
– Μα τι είναι τούτο; ρώτησε ο Cooper.
– Είναι οι νότες του μέλλοντος, απάντησε ο Νταλί και την άφησε να κάτσει πάνω στο δεξί του μουστάκι.
Η “Έλεγα Τώρα Την Άλλη” άρχισε να παίζει.
Ο Cooper ένιωσε τα μαλλιά του να γίνονται φίδια που σιγοτραγουδούν γκόσπελ.
Ο Νταλί ζήτησε να του φέρουν ένα κλουβί από χρόνο.
Μέσα έβαλε μια ιδέα:
“Rock is not dead, it’s melting”.
Η μουσική συνέχιζε:
– Ένα τραγούδι λεγόταν “Μνήμη σε Δεύτερη Ακρόαση”.
– Ένα άλλο “Ηλεκτρικό Ουρλιαχτό σε ροζ μπαρόκ”.
– Και το τρίτο; “Είπα όχι στο ρολόι, κι εκείνο με φίλησε”.
Ο Νταλί πήρε το μικρόφωνο.
– Alice, είσαι έτοιμος να δεις το έργο;
Ο Cooper κούνησε το κεφάλι.
Το ολόγραμμα άναψε.
Μπροστά του:
Ένας εγκέφαλος αιωρούνταν, με καπέλο μάγου, φιλέ μπαλαρίνας και φωνή φουτουριστικού λύκου.
Ήταν το δικό του πορτραίτο.
~Οι 1000+1 Λέξεις
– Πόσες λέξεις περιγράφουν τον άνθρωπο;
– Καμία.
– Πόσες λέξεις περιγράφουν τον Alice;
– 1000.
– Και η +1;
– Η λέξη που δεν ειπώθηκε ποτέ. Η λέξη που βλέπεις αλλά δεν ακούς.
Η συνάντηση τελείωσε με ένα τοστ από μελωδίες και ένα χειραψία από χέρι-χταπόδι.
Ο Νταλί χάθηκε σε καθρέφτη.
Ο Cooper πήγε να γράψει το επόμενο του τραγούδι με τίτλο:
“Salvador Ate My Stage”.
Η μύγα πήρε το δρόμο για το επόμενο στούντιο.
Τα μέλη της “Έλεγα Τώρα Την Άλλη” σιγοτραγουδούσαν
ενώ περνούσαν μέσα από την κλειδαρότρυπα της Ιστορίας.
~Το πορτραίτο υπάρχει.
~Ο εγκέφαλος υπάρχει.
~Η συνάντηση συνέβη.
Αλλά μόνο οι μύγες θυμούνται τι πραγματικά ειπώθηκε.
Όχι με λέξεις.
Με μουσική.
Και ένα μουστάκι που γελάει ακόμα.